เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447
ผู้เฒ่าอู๋โบกมือ "ไม่เป็นไร พวกเจ้ามาก็ดีแล้ว จะเอาของกินมาทำไม ที่นี่ข้าไม่ขาดอะไรทั้งนั้น"
ซ่งอวิ๋นเสนอว่าจะจับชีพจรให้ผู้เฒ่าอู๋ ซึ่งแน่นอนว่าเขาย่อมไม่ปฏิเสธ จึงยื่นมือออกมาให้นางตรวจ
หลังจับชีพจรเสร็จ ซ่งอวิ๋นก็ถามเขา "ช่วงนี้ท่านรับประทานอาหารไม่ค่อยได้นักใช่ไหมคะ?"
ผู้เฒ่าอู๋พยักหน้า "อาจเป็นเพราะอากาศร้อนเกินไป กินข้าวไม่ค่อยลง ทุกวันก็แค่ดื่มโจ๊กเหลว ๆ กินผักดองนิดหน่อย ส่วนปลาเนื้อก็ไม่ค่อยอยากกิน รู้สึกเลี่ยนไปหมด"
ซ่งอวิ๋นไม่เขียนใบสั่งยา แต่หยิบขวดใบหนึ่งออกมาจากกล่องยาแล้วยื่นให้ผู้เฒ่าอู๋โดยตรง "นี่เป็นยาลูกกลอนเจี้ยนเว่ยที่ฉันทำเอง ท่านลองกินดูสักสองวันนะคะ"
ผู้เฒ่าอู๋รับมาแล้วยิ้มกล่าว "ยาของเจ้าต้องได้ผลแน่นอน"
ผู้ช่วยทหารที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองขวดยา ทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด