กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 445
ฉีโม่หนานคร้านแม้แต่จะเหลือบมองฉีกั๋วเฉียงอีกสักครั้ง เขาเดินอ้อมฉีกั๋วเฉียงไปพร้อมกับซ่งอวิ๋นโดยตรง
ฉีกั๋วเฉียงกลับมายังเขตบ้านพักครอบครัวทหารด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ทันทีที่ก้าวเข้าประตูลานบ้านก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมา คล้ายกับกลิ่นหมูพะโล้ เขายกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ วันนี้เขากลับบ้านเร็วกว่าปกติ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงครึ่งกว่าจะถึงมื้ออาหาร ปกติเวลาที่เขากลับถึงบ้าน อู๋ฉินยังทำอาหารไม่เสร็จด้วยซ้ำ อย่างน้อยเขาต้องรออีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะได้กินข้าว แถมระหว่างกินยังต้องฟังอู๋ฉินบ่นไม่หยุด เดี๋ยวก็บอกว่างานบ้านมีมากเกินไป ทำไม่ไหวจนปวดเอวปวดหลัง ไม่มีใครช่วยแบ่งเบาภาระบ้าง เดี๋ยวก็บอกว่าผักแพง เนื้อก็แพง เงินค่าใช้จ่ายในบ้านที่เขาให้ไปไม่พอซื้อกับข้าว