เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 422
หลังจากจัดให้ผู้ป่วยนอนพักบนเตียงเล็กเรียบร้อยแล้ว ซ่งอวิ๋นก็ถามหวางฟู่เซิงว่า "อาการแบบนี้ของเธอพบได้บ่อยไหม?"
หวางฟู่เซิงส่ายหน้า "ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยครับ หลังจากแม่เสียสติไป ก็ไม่เคยเรียกชื่อน้องชายผมอีกเลย เหมือนแม่ลืมทุกคนไปหมดแล้ว แม้แต่ตัวเองก็ยังลืม"
ซ่งอวิ๋นพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นนี่ก็เป็นสัญญาณที่ดีนะคะ ถึงแม้แม่คุณจะจำคนผิด อย่างน้อยก็แสดงว่าเธอเริ่มนึกถึงเรื่องราวในอดีตได้บ้างแล้ว การตายของน้องชายคุณเป็นปมในใจที่แม่ก้าวข้ามไม่ได้ ขอเพียงผ่านปมนี้ไปได้ ฉันเชื่อว่าอาการของเธอจะดีขึ้นค่ะ"
หวางฟู่เซิงหันไปมองซ่งจื่ออี้ ทำท่าเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก
ซ่งอวิ๋นยิ้มแล้วบอกว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าแม่คุณต้องการ คุณพาเธอมาที่นี่บ่อย ๆ ก็ได้ แต่ต้องรอให้จื่ออี้เลิกเรียนก่อน หรือไม่ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์นะคะ"