เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394
ซ่งอวิ๋นอยู่ที่นี่มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว แต่กับคนส่วนใหญ่ในจุดพักยุวปัญญาชนแทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้จักมักคุ้นกันเลยด้วยซ้ำ นอกจากเหลียงอวี้หางที่แสดงไมตรีจิตต่อเธอหลายครั้งแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่เมินเฉยต่อเธออย่างสิ้นเชิง ก็จงใจกลั่นแกล้งกีดกันเธอ โดยเฉพาะสวีเฟิ่งยิงที่ชอบกีดกันเธอมากที่สุด แน่นอนว่าเธอย่อมไม่คิดจะทำสีหน้าดี ๆ ให้เช่นกัน ซ่งอวิ๋นไม่แม้แต่จะเหลือบมองสวีเฟิ่งยิงสักนิด ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องเก็บของที่เธอพักอยู่โดยตรง แล้วหยิบสัมภาระที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยออกมา จากนั้นจงใจยืนอยู่ตรงหน้าประตูแล้วพูดกับเหลียงอวี้หางว่า "สหายเหลียง ของในห้องฉันรบกวนคุณช่วยจัดการด้วยนะคะ ฉันไปก่อน แล้วพบกันใหม่ค่ะ"
ซ่งอวิ๋นก้าวฉับ ๆ ออกจากจุดพักยุวปัญญาชน เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีนายทหารคนหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามารับห่อสัมภาระจากมือเธอ ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเธออย่างพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน