เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 386
ซ่งอวิ๋นหัวเราะเยาะอยู่ในใจ คนที่มีความคิดความอ่านเพียงเท่านี้ ยังกล้าอ้างว่าตนเองเป็นยุวปัญญาชนที่ลงชนบทเพื่อสนับสนุนการก่อสร้างประเทศอย่างนั้นหรือ? ก่อสร้างบ้าบออะไรกัน!
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่สีหน้าของเธอกลับไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาแม้แต่น้อย ก่อนจะหันไปถามเหลียงอวี้หางว่า "สหายเหลียง แล้วฉันจะพักอยู่ที่ไหนคะ?"
เหลียงอวี้หางเองก็ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี ทันใดนั้นสวีเฟิ่งยิงซึ่งเดินทางมาพร้อมกับซ่งอวิ๋นก็เอ่ยขึ้นว่า "ตรงนั้นไม่ใช่ว่ามีห้องว่างเพิ่มมาอีกห้องหนึ่งหรือ? ห้องนั้นเอาไว้ทำอะไรเหรอ? พอจะให้คนพักได้ไหม?"
ดวงตาของเหลียงอวี้หางเป็นประกายขึ้นทันที รีบตอบว่า "ห้องนั้นเป็นห้องเก็บของ ข้างในมีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง ถ้าจัดเก็บให้เรียบร้อย ที่จริงก็พอจะพักอาศัยได้" พูดจบก็หันไปมองซ่งอวิ๋น "เธอลองดู..."