เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370
"ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ" ฉีโม่หนานกอดซ่งอวิ๋นไว้แน่น พึมพำเสียงเบาด้วยความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่เต็มอก
ซ่งอวิ๋นบีบเอวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาเบา ๆ ก่อนถามยิ้ม ๆ "ขอโทษเรื่องอะไรคะ?"
ฉีโม่หนานเองก็ไม่รู้ว่าควรแสดงความรู้สึกผิดของตนออกมาอย่างไร พวกเขาต่างก็เป็นทหาร ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจของเขาหรือของเธอ ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาสมควรทำทั้งสิ้น แต่ในขณะเดียวกัน คนที่ผลักคนรักของตัวเองให้เข้าไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายด้วยมือของเขาเองก็คือเขา...
ซ่งอวิ๋นเข้าใจความรู้สึกของเขาในเวลานี้ "คุณไม่ได้ทำอะไรผิดกับฉันเลย คุณทำในสิ่งที่ตัวเองสมควรทำแล้ว ฉันเองก็เหมือนกัน ส่วนเรื่องบาดเจ็บหรือเจ็บป่วย พวกนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น คุณไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วไม่ใช่เหรอ?"