เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 363
กงเฉียนจิ้นใช้ผลงานความดีความชอบทางทหารของตัวเองแลกโอกาสให้เฉียวชุ่ยยิงกับซุนเสี่ยวเป่าได้กลับตัวเป็นคนดีอีกครั้ง ซุนอวี้จู๋ดีใจจนร่ำไห้ออกมา
วันที่สองหลังจากเฉียวชุ่ยยิงกับซุนเสี่ยวเป่าถูกปล่อยตัว กงเฉียนจิ้นก็ให้ซุนอวี้จู๋เก็บข้าวของ
ซุนอวี้จู๋ไม่เข้าใจ "เก็บข้าวของทำไมคะ? เราจะไปไหนกัน?"
กงเฉียนจิ้นค่อย ๆ ถอดอินทรธนูที่เขาทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่าออกจากบ่า
"กลับบ้านเกิด ผมปลดจากทหารไปทำงานพลเรือนแล้ว"
คำพูดนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะของเธออย่างจัง ประหนึ่งถูกฟ้าผ่าห้าครั้งพร้อมกัน
"คุณพูดว่าอะไรนะ? พูดอีกครั้งสิคะ" ซุนอวี้จู๋คว้าตัวกงเฉียนจิ้นไว้ทันที
กงเฉียนจิ้นจ้องตาซุนอวี้จู๋ ก่อนเอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ผมปลดจากทหารไปทำงานพลเรือนแล้ว คราวนี้ได้ยินชัดหรือยัง?"