กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 351
แต่ในเมื่อซ่งอวิ๋นมีน้ำใจ อยากพบหนิวนิ่วสักหน่อย พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
"ฉันไปอุ้มแกออกมาเองค่ะ" ภรรยาของเถี่ยเซิงเช็ดน้ำตา ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน
ไม่นานนัก ภรรยาของเถี่ยเซิงก็อุ้มเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยังงัวเงียเพราะเพิ่งตื่นออกมา เด็กน้อยน่าจะอายุประมาณสี่ถึงห้าขวบ รูปร่างผอมมาก ผิวขาวซีดจนดูไม่แข็งแรง
"หนิวนิ่ว นี่คือน้าซ่ง รีบเรียกน้าสิ" ภรรยาของเถี่ยเซิงบอก
หนิวนิ่วยกมือขยี้ตา มองคุณน้าคนสวยในเครื่องแบบทหารที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงหวาด ๆ เบาจนแทบไม่ได้ยิน "น้าซ่ง"
ซ่งอวิ๋นยิ้มพลางลูบศีรษะหนิวนิ่ว จากนั้นก็หยิบอมยิ้มออกมาจากกระเป๋าอย่างกับเล่นกล "หนิวนิ่วเป็นเด็กดี นี่เป็นรางวัลที่น้าให้หนูจ้ะ"