กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 349
เมื่อซ่งอวิ๋นได้ยินเสียงของเหอหงจวิน ก็เดินเข้าไปเรียกเขาให้พาภรรยามากินข้าวด้วยกัน เพิ่มตะเกียบอีกคู่ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไร
เหอหงจวินย่อมไม่เกรงใจซ่งอวิ๋น รีบกลับไปบอกภรรยาว่าไม่ต้องทำอาหารแล้ว ไปกินข้าวบ้านข้าง ๆ กันเลย
ซุนฉาฮวายังรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง "คุณไปก็พอแล้วค่ะ ฉันไปด้วยจะเหมาะสมหรือ?" เธอได้กลิ่นเนื้อหอม ๆ จากบ้านข้าง ๆ มานานแล้ว จะบอกว่าอยากกินก็อยากกินอยู่หรอก แต่เธอไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ เนื้อเป็นของมีค่าขนาดนั้น การเพิ่มคนกินอีกหนึ่งคนก็เท่ากับต้องกินของบ้านคนอื่นเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย