เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 327
หยางลี่เฟินตักครีมออกมาปริมาณเล็กน้อยแล้วทาลงบนมือ พลางถามไปด้วยว่า "นี่เป็นสินค้าจากเมืองกั่งนี่นา พอใช้หมดแล้วก็หาซื้อไม่ได้อีก ถึงตอนนั้นจะทำยังไงล่ะ?"
ซ่งอวิ๋นยิ้มตอบ "เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ฉันทำครีมทามือเป็นอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นจะทำเพิ่มให้เยอะหน่อย แล้วส่งไปให้เธอ"
เดิมทีหลิวฟางฟางยังเสียดาย ไม่ค่อยกล้าใช้ แต่พอได้ยินว่าซ่งอวิ๋นทำครีมทามือเองเป็น ก็เลิกเกรงใจทันที เธอเปิดกระปุกของตัวเอง ตักครีมออกมาทาเล็กน้อย "หอมจริง ๆ ด้วย กลิ่นไม่เหมือนครีมทาผิวเสวี่ยฮวาที่เราเคยใช้กันเลย"
ไป๋ชิงเสียมองมือของตัวเองที่เพิ่งทาครีมทามือไป พลางยิ้มกล่าว "ไม่เหมือนจริง ๆ ด้วย ให้ความชุ่มชื้นดีมาก แค่ค่อนข้างมันไปหน่อย มันยิ่งกว่าจานที่ยังไม่ได้ล้างบนโต๊ะเสียอีก"
ผู้หญิงหลายคนหัวเราะกันจนแทบหยุดไม่ได้