เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311
หมอเจนี่ยกกล่องยาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
หวงจื้อเฉียงโกรธจนแทบอยากสบถด่า ส่วนคุณนายหวงกลับฟุบอยู่ข้างเตียงลูกสาว ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด
ที่ผ่านมาเวลามีไข้ เพียงกินยาลดไข้ที่หมอประจำครอบครัวจ่ายให้ ไม่นานก็หายดี
แต่ครั้งนี้ ตั้งแต่เริ่มมีไข้ เธอก็เอาแต่นอนหลับไม่รู้สึกตัว แก้มที่เคยอิ่มเอิบกลับตอบลงให้เห็นอย่างชัดเจน ความสดใสร่าเริงที่เคยมีหายไปจนหมด ตอนนี้ทำได้เพียงประคองชีวิตด้วยการให้น้ำเกลือทุกวัน หากยังไม่ฟื้นขึ้นมาเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะทนต่อไปได้อีกนานแค่ไหน
เมื่อหวงจื้อเฉียงได้ยินเสียงร้องไห้ของภรรยา อารมณ์ก็ยิ่งขุ่นมัวกว่าเดิม
แม้เขาจะให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่า แต่ลูกสาวก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองเช่นกัน เมื่อเห็นลูกสาวตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ในใจเขาก็รู้สึกแย่ไม่น้อย