เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305
ตอนที่ไป๋หร่วนหร่วนกลับมาถึงห้องชุดพักผ่อน นางเอ่ยถามเลขาธิการส่วนตัวในลิฟต์ "ไม่รู้ว่าคุณหนูซ่งหลับไปหรือยังนะ"
เลขาธิการส่วนตัวกล่าวด้วยความรับผิดชอบ "จะให้ฉันไปเคาะประตูถามดูให้ไหมคะ"
ไป๋หร่วนหร่วนส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอ" ระหว่างทางที่เพิ่งนั่งรถกลับมา นางเอาแต่คิดถึงคำพูดที่ซ่งอวิ๋นพูดขึ้นที่ภัตตาคาร ซ่งอวิ๋นบอกว่าตัวเองก็เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนเช่นกัน บางทีอาจจะช่วยอาการป่วยของคุณพ่อได้ ในตอนนั้นแววตาของซ่งอวิ๋นจริงจังเป็นอย่างมาก ราวกับมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว หาหมอจี้ให้พบเสียก่อนค่อยว่ากัน
ในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ ไป๋หร่วนหร่วนมีทั้งฐานะ มีทั้งหน้าตา มีทั้งเงินทองที่ใช้จ่ายอย่างไรก็ไม่มีวันหมด ทว่าในขณะเดียวกันนางก็แบกรับภาระและความกลัดกลุ้มที่คนอื่นคาดไม่ถึงเอาไว้มากมาย จนบางครั้งก็ถึงขั้นนอนไม่หลับเช่นกัน