กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270
ทุกคนต่างพูดกันไปคนละคำ มีเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ไปหมด ฉีโม่หนานยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวภูผาที่ไม่หวั่นไหว สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังตาแก่ที่กำลังอุ้มเด็กอยู่
แผ่นหลังของตาแก่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ เขาพยายามฝืนทำเป็นใจดีสู้เสือ เลียนแบบความกร่างของยายแก่ที่บ้านแล้วพูดโวยวายว่า "ฉันอุตส่าห์ตามหาหลานสาวเจอ ถ้าพวกแกกล้าขวางทางฉันล่ะก็ ฉันจะเอาหัวชนตายตรงนี้ให้ดู"
ฉีโม่หนานหาได้สะทกสะท้านไม่ เมื่อสบจังหวะเหมาะก็ยื่นแขนออกไปคว้าตัวเด็กจากอ้อมมือของตาแก่มาไว้ได้ทันที
ตาแก่ไม่คาดคิดว่าฉีโม่หนานจะจู่โจมกะทันหัน ประกอบกับในใจหวาดกลัวสุดขีด ลูกน้อยจึงถูกแย่งไปโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว กว่าจะรู้ตัวอีกที เด็กน้อยก็เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของฉีโม่หนานอย่างมั่นคงเสียแล้ว