เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250
"เป็นอะไรไปคะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ" ซ่งอวิ๋นกุมมือของซ่งจื่ออี้ไว้ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ซ่งจื่ออี้เบะปากน้อย ๆ น้ำตาที่กลั้นไว้มานานกลิ้งร่วงหล่นลงมา สะอื้นไห้แล้วพูดว่า "พี่ครับ ผมไม่ได้โกงข้อสอบ ผมไม่ได้ส่งกระดาษโน้ตให้ใครเลย แต่คุณครูไม่เชื่อผมแถมยังตัดสิทธิ์การสอบของผมด้วยครับ"
ซ่งอวิ๋นขมวดคิ้ว "คุณครูจวงห้องของพวกเธอเหรอ?" เธอจำได้ว่าคุณครูจวงเอ็นดูจื่ออี้มาก ทั้งยังพูดจาสุภาพเรียบร้อยและมีมารยาท
ซ่งจื่ออี้ส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับ เป็นคุณครูหูห้องสองครับ"
แซ่หู? ไม่แปลกที่ซ่งอวิ๋นจะมีความรู้สึกไวเป็นพิเศษ เพราะพอได้ยินแซ่นี้ปุ๊บ เธอก็นึกถึงหูลี่คนนั้นจากห้องหนึ่งชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งขึ้นมาทันที ที่เอาแต่เที่ยววนเวียนอยู่กับสามีและลูก แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือจากงานที่โรงเรียน โยนงานให้เด็กอายุแปดขวบทำแถมยังทำตัวหน้าตาเฉย