เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 220
ซ่งอวิ๋นมองดูซูฉิงแสดงละคร เมื่ออีกฝ่ายแสดงเสร็จแล้ว ซ่งอวิ๋นก็เปลี่ยนสีหน้ากะทันหัน เอามือควานเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ทำท่าทางตกอกตกใจ "เงินของฉันหมดแล้ว เงินของฉันหายไปไหนแล้ว" เธอชี้หน้าซูฉิงตรงๆ "เธอเป็นคนขโมย แน่ใจว่าเธอเป็นคนขโมย ตั้งแต่ฉันมาที่สหกรณ์จัดซื้อและจำหน่าย ฉันก็คุยอยู่กับเธอแค่คนเดียวแถมยังยืนใกล้เธอที่สุด ต้องเป็นเธอที่ขโมยแน่ๆ"
ซูฉิงโกรธจัด "เธอพูดจาเหลวไหล ฉันยืนอยู่ห่างจากเธอตั้งหนึ่งวา แถมยังไม่ได้ยื่นมือออกไปด้วยซ้ำ จะขโมยเงินเธอได้ยังไง? คนตั้งเยอะแยะมองอยู่ ถ้าเธอพูดจาเพ้อเจ้ออีกฉันจะฉีกปากเธอเสีย"
ซ่งอวิ๋นไม่สะทกสะท้าน "พอฉันเจอหน้าเธอเงินก็หายทันที แบบนี้ยังอธิบายอะไรไม่ได้อีกหรือ? ถ้าไม่ใช่เธอขโมยแล้วจะเป็นใครขโมย?"
เอ๊ะ? ทำไมคำพูดนี้ฟังดูคุ้นหูนักล่ะ?
บรรดาไทยมุงบางคนตั้งสติได้ เริ่มแอบหัวเราะคิกคัก