เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 162
ซ่งอวิ๋นยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ตาแก่กู่ก็ชิงด่าสวนขึ้นมาก่อน "หมาบ้าที่ไหนกันเนี่ย? อ้อ นี่ไม่ใช่เมียตระกูลติงที่เคยตบตีแม่สามีจนบาดเจ็บเมื่อครั้งก่อนหรอกรึ? ทำไม? ส่งเสียงเห่าที่บ้านยังไม่สะใจ ถึงขั้นวิ่งมาเห่าหอนหน้าประตูบ้านพักใหญ่เลยเรอะ? เป็นโรคพิษสุนัขบ้าหรือไง? ถ้าเป็นจริงนี่แย่แน่ โรคพิษสุนัขบ้านี่ต่อให้เป็นเซียนก็รักษาไม่หายหรอก แกก็รอวันตายไปเถอะ"
ซ่งเจินเจินโกรธจนตัวสั่นเทา เธอชี้หน้าด่าซ่งอวิ๋น "เธอนี่มันร้ายกาจนัก ขนาดคนแก่ยังไม่ละเว้น ผู้ชายแบบไหนเธอก็—"
ยังไม่ทันที่ซ่งเจินเจินจะพูดประโยคถัดไปจบ เสียง "เพี๊ยะ" ฉาดใหญ่ก็ฟาดลงบนใบหน้าของซ่งเจินเจินอย่างแรง แรงตบทำให้ใบหน้าของเธอหันเอียงไปตามแรง ทั้งยังตัดบทคำพูดหยาบคายที่กำลังจะหลุดออกจากปากให้เงียบหายไปทันที