เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 154
บ่ายวันนั้น ฉีโม่หนานรีบร้อนออกจากหมู่บ้านชิงเหอ เขาต้องรีบเข้าเมืองไปซื้อตั๋วโดยเร็ว ตอนขามาเขาอาศัยรถของสำนักงานกิจการทหารท้องถิ่น แต่ตอนนี้ไม่มีรถของสำนักงานกิจการทหารท้องถิ่นให้ใช้แล้ว เขาจึงทำได้เพียงเดินเท้าไปยังตัวเมืองเพื่อขึ้นรถไปอำเภอ แล้วไปขอยืมรถจากสำนักงานกิจการทหารท้องถิ่น โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขาเคยเดินทางผ่านเส้นทางนี้มาหลายครั้ง จึงคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี ไม่เช่นนั้นอาจเผลอเดินพลาดตกลงไปในร่องดินหรือหลุมบ่อข้างทางได้จริง ๆ
แม้จะสวมรองเท้าทหาร แต่เมื่อเดินอยู่ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งเป็นเวลานาน เท้าทั้งสองข้างก็ยังหนาวจนแทบทนไม่ไหว
โชคดีที่เขายืมรถจากสำนักงานกิจการทหารท้องถิ่นได้ ทั้งยังนำรองเท้าไปผิงไฟจนแห้ง และอังเท้าให้อุ่นขึ้น จึงค่อยกลับมามีเรี่ยวแรงอีกครั้ง