เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 152
ไม่เพียงแต่หยางลี่เฟินที่สังเกตเห็น แม้แต่ไป๋ชิงเสียก็สังเกตเห็นเช่นกัน เธอจำได้ในปราดเดียวแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า "ฉันยังพูดอยู่เลยว่าเสื้อกันหนาวตัวนี้ตั้งแต่ถักเสร็จแล้วให้คุณปู่ของคุณ ก็ไม่เคยเห็นท่านใส่เลย ที่แท้คุณปู่ก็เอามาให้เธอนี่เอง"
หยางลี่เฟินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ใช่แล้วค่ะ จื่ออี้ยังเคยบ่นกับฉันเลยว่าเสื้อกันหนาวตัวแรกในชีวิตที่เขาถัก ทำไมถึงไม่เคยเห็นคุณปู่ฉีใส่เลยแถมยังนึกสงสัยด้วยซ้ำว่าคุณปู่ฉีไม่ชอบหรือเปล่า"
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉีโม่หนานแข็งค้างไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองไปยังคุณปู่ของตนเอง
คุณปู่บอกไว้ในจดหมายอย่างชัดเจนแท้ ๆ ว่าเสื้อกันหนาวตัวนี้เป็นซ่งอวิ๋นถักให้ ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจถักให้เขาฉีโม่หนานโดยเฉพาะ แต่ยังไงเสียก็เป็นเสื้อกันหนาวที่เธอถักด้วยมือตัวเอง เขารีบเอามาใส่ทันทีตั้งแต่ได้มาด้วยซ้ำ ไม่ยอมแม้แต่จะเอาไปซักเพราะกลัวเก่า