เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 140
ติงเจี้ยนเย่ร้อนรนยิ่งนัก เขาแบกจ้าวหลานฮวาพางตะโกนไล่หลังซ่งอวิ๋น "เสี่ยวอวิ๋น! เสี่ยวอวิ๋นเธอรอก่อน"
ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแทบไม่ได้ไกลกันนัก เขากล่าวตะโกนเสียงดังขนาดนี้ เว้นเสียแต่ว่าเป็นคนหูหนวก มิฉะนั้นย่อมต้องได้ยินอย่างแน่นอน
ทว่าซ่งอวิ๋นกลับทำตัวราวกับคนหูหนวก แม้แต่ศีรษะก็ไม่หันกลับมามอง เดินตรงไปยังเบาะที่นั่งด้านในสุดของรถแล้วหย่อนตัวลงนั่งทันที
คนขับรถหันมาถามซ่งอวิ๋น "คนด้านนอกนั่นกำลังเรียกเธออยู่หรือเปล่า"
ซ่งอวิ๋นส่ายหน้า "ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่รู้จัก" สีหน้าไร้ความรู้สึก
คนขับรถไม่ได้กล่าวอะไรต่อ ขับรถออกไปทันที
ตาแก่กู่ผู้กำลังโบกมือลาซ่งอวิ๋นอยู่ตรงชานชาลาคิดในใจว่า เจ้าเด็กเสี่ยวอวิ๋นเพิ่งจะมาถึงได้แค่วันเดียว เหตุใดจึงมีคนรู้จักมากมายถึงเพียงนี้
รถยนต์แล่นจากไป และไม่นานก็หายลับไปจากครรลองสายตา ในที่สุดติงเจี้ยนเย่ก็ไม่ได้วิ่งไล่ตามมา เขายังคงยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย