เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 127
เช้าค่ำนี้ซื้อปลามาสองตะกร้าใหญ่ เป็นเงินหนึ่งร้อยกว่าหยวน เทียบเท่ากับค่าจ้างหลายเดือนของคนงานบ้านอื่น ช่างน่าทึ่งเสียจริง
มองดูปลาที่เหลืออยู่ในลานบ้านไม่มากนัก ซ่งอวิ๋นจึงตัดสินใจว่าจะไปจับปลาในตอนเย็น
ตอนกลางวันคนแถวแม่น้ำชิงเหอค่อนข้างเยอะ ขืนปล่อยให้ใครเห็นว่าเธอไปจับปลาแล้วเหมือนไปเก็บปลาเข้า คงหนีไม่พ้นต้องมีคนสงสัยและเกิดความอิจฉาริษยาขึ้นมา
การเดินทางจากฝั่งของพวกเขาไปยังแม่น้ำชิงเหอไม่ต้องผ่านหมู่บ้าน การลากปลากลับมาจึงสะดวกสบายเป็นอย่างยิ่ง
พอซ่งอวิ๋นเอ่ยปาก ทุกคนในครอบครัวต่างก็ตื่นเต้นกันขึ้นมาทันที
โดยเฉพาะคุณปู่ฉีและผู้เฒ่าโม่ พวกเขาไม่ได้ออกไปเคลื่อนไหวข้างนอกมานานแค่ไหนแล้ว ตอนกลางวันไม่สะดวก แต่พอเป็นตอนกลางคืนย่อมสะดวกยิ่งกว่า
สุดท้ายแม้แต่ไป๋ชิงเสียก็ยังตามไปที่แม่น้ำชิงเหอด้วย เพื่อช่วยถือไฟฉายและส่งตะกร้าอะไรทำทำนองนั้น