เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 124
ซ่งอวิ๋นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียกปลามาได้หรือเปล่า แต่ก็น่าจะมีโอกาสสูงอยู่มั้ง
เธอโยนข้าวปั้นชิ้นเล็กไปสี่ส่วนหนึ่งลงในช่องน้ำแข็ง
สายตาของหยางลี่เฟินและจื่ออี้จับจ้องไปที่ก้อนข้าวปั้นชิ้นเล็กในน้ำแข็งซึ่งกำลังกระจายตัวออกเป็นเมล็ดข้าวทีละเม็ดแล้วค่อย ๆ จมลงเบื้องล่างโดยไม่กะพริบตา
ทันใดนั้น ปลาตัวโตตัวหนึ่งก็ว่ายเข้ามาแล้วอ้าปากกลืนเมล็ดข้าวเข้าไปหนึ่งเม็ด ตามมาด้วยตัวที่สองและตัวที่สาม
ซ่งอวิ๋นหันไปตะโกนใส่หยางลี่เฟินและซ่งจื่ออี้ที่กำลังยืนอึ้ง "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ? รีบตักสิ!"
ทั้งสองคนได้สติ รีบคว้าอุปกรณ์ขึ้นมาตักปลาทันที
ให้ตายเถอะ! ตอนแรกนึกว่าตาข่ายไม้ไผ่หย่อนลงน้ำแล้วปลาจะหนีไปเสียอีก ที่ไหนได้ ปลาไม่หนีเลยสักนิด แถมยังพากันพุ่งเข้าหาปากรูน้ำแข็งอย่างเอาเป็นเอาตาย บางตัวถึงกับเบียดเสียดเข้าไปในตาข่ายไม้ไผ่เองเสียด้วยซ้ำ