บทที่ 114

บทที่ 114

ซ่งอวิ๋นสบายใจขึ้น ชวนคุณลุงจางคุยเล่นอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกับบอกเรื่องที่เธอจะพาคนที่พักอยู่ในคอกวัวไม่กี่คืนนั้นมาพักที่บ้านของเธอ คุณลุงจางหัวเราะร่าแล้วเอ่ยว่า "ฉันแก่แล้ว มองไม่ค่อยเห็น หูก็ไม่ค่อยดี"

ซ่งอวิ๋นลุกขึ้นโค้งคำนับคุณลุงจางหนึ่งครั้ง "ขอบคุณท่านมากค่ะ!"

คุณลุงจางโบกมือ "ไม่ต้องหรอก แม้ฉันจะอายุมาก หูหนวกตาฟาง แต่ใจฉันไม่ได้มืดบอด คนไหนคนดี คนไหนคนชั่ว ในใจฉันรู้อยู่แก่ใจ"

ในใจของซ่งอวิ๋นรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด เธอเอ่ยขอบคุณคุณลุงจางอย่างจริงจังอีกครั้ง ก่อนจะแอบทิ้งบุหรี่ต้าเฉียนเหมินไว้สองห่อก่อนเดินจากไป