บทที่ 92

บทที่ 92

ใบหน้าของหยางเหวินปิงพวงแก้มแดงก่ำด้วยความเขินอายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ "แม่ครับ พอรู้ว่าเธอถอนหมั้นแล้ว แม่ไม่รู้หรอกว่าผมดีใจแค่ไหน"

เขารักซ่งอวิ๋นตั้งแต่แรกพบ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอซ่งอวิ๋นเมื่อสามปีก่อน เขาก็ตกหลุมรักซ่งอวิ๋นเสียแล้ว ทว่าตอนนั้นเธอยังเด็ก และเขาก็เป็นเพียงพลทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่ง จึงไม่รู้สึกว่าตัวเองมีคุณสมบัติมากพอที่จะพูดเรื่องความรักหนุ่มสาว

ต่อมาเมื่อเขาได้เลื่อนขั้นเป็นผู้หมวด และเธอก็อายุครบสิบเจ็ดปี กำลังจะเรียนจบชั้นมัธยมปลายพอดี เขารอจนกระทั่งได้ลาพักร้อนกลับบ้าน ยังไม่ทันได้เอ่ยปากบอกความในใจของตัวเอง ก็ได้ข่าวว่าเธอมั่นหมายแล้ว คู่หมั้นของเธอก็เป็นนายทหารเช่นกัน