บทที่ 90

บทที่ 90

ซ่งอวิ๋นยิ้มกล่าว "ไม่หรอกค่ะ วางใจเถอะค่ะ"

เจี่ยงอวี้หลาน หินก้อนใหญ่ในอกเมื่อได้ยินคำนี้ก็ตกลงพื้นเสียที เธอขอบคุณซ่งอวิ๋นเป็นการใหญ่ ควักของขวัญที่ซื้อมาจากในตัวอำเภอออกมามอบให้ซ่งอวิ๋น เป็นผ้าฝ้ายลายดอกเจ็ดฉือกับเค้กไข่หนึ่งจิน

ของขวัญระดับนี้ต่อให้เป็นในเมืองจิงก็ยังหยิบมาอวดได้ เห็นได้ชัดว่าฐานะทางบ้านของเจี่ยงอวี้หลานนั้นไม่เลว ดูได้จากการแต่งกายของสองแม่ลูก

ซ่งอวิ๋นรับไว้อย่างยินดี พูดคุยกับสองแม่ลูกอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งมีคนมาเปิดยาลูกกลอนซานจา ทั้งสองจึงบอกลาแล้วกลับไป