บทที่ 62

บทที่ 62

ไข่ดาวที่ทอดผิวจนกรอบหอมกรุ่นเมื่อถูกแช่ลงในน้ำซุปเปรี้ยวเผ็ด รสชาติก็อร่อยล้ำขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ทั้งสองคนกินคำหนึ่งก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลย โดยเฉพาะฉีโม่หนาน ที่เดาว่าคงจะหิวจัดจึงกินแกล้มกับหมั่นโถว ซดน้ำซุปเปรี้ยวเผ็ดเสียงดังซู้ดซ่าดหมดไปถึงสามชามใหญ่ กับหมั่นโถวอีกสี่ลูก

จื่ออี้ซดไปหนึ่งชามครึ่งกับหมั่นโถวสองลูก ท้องอัดแน่นจนกินต่อไม่ไหวแล้ว ไม่อย่างนั้นคงจะซัดเพิ่มได้อีกชามแน่นอน

ปริมาณการกินของซ่งอวิ๋นพอ ๆ กับจื่ออี้ แต่เธอกินช้ากว่า เมื่อเห็นว่าจื่ออี้กินไม่ไหวแล้ว เธอก็เลยจัดการซดน้ำซุปเปรี้ยวเผ็ดครึ่งชามที่เหลือของเขาจนหมดเกลี้ยง

เธอต้มน้ำซุปเปรี้ยวเผ็ดไว้หม้อใหญ่ สามคนกินกันเสร็จแล้วก็ยังเหลืออยู่อีกไม่น้อย ซ่งอวิ๋นจึงบอกให้ฉีโม่หนานช่วยสุมฟืนในเตาไฟให้อีกแรง เอาซุปเปรี้ยวเผ็ดมาอุ่นร้อนอีกรอบ แล้วตักใส่ลงในไหเคลือบปากกว้าง ห่อหมั่นโถวสามสิบสองลูกแบ่งเป็นสองส่วนเตรียมไว้ พร้อมกับหยิบกล่องข้าวที่ใส่ไข่ดาวทอดกับน้ำพริกหมู รวมถึงน้ำสมุนไพรปลอมโฉมที่เพิ่งตำเสร็จพกติดตัวไปด้วย พาฉีโม่หนานและซ่งจื่ออี้มุ่งหน้าไปยังเนินเซี่ยงหยาง