บทที่ 57

บทที่ 57

ซ่งอวิ๋นมองไปยังพุ่มไม้ที่ส่งเสียงดัง ระหว่างซอกพุ่มไม้ เธอมองเห็นขนหมูสีดำโผล่มาให้เห็นเป็นระยะ แต่ไม่นานเสียงฮึดฮัดนั้นก็ค่อย ๆ หายไป เธอยังได้ยินเสียงเท้าหมูเหยียบย่ำใบร่วงแห้ง ๆ ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดออกห่างจากเธอไปเรื่อย ๆ อีกด้วย

ซ่งอวิ๋นปลดตะกร้าสะพายหลังลงแล้วหันไปบอกหลิวฟางฟาง "ฟางฟาง เธอไปใต้ต้นไม้ช่วยจื่ออี้รับผลซาเก๊าก่อนนะ ฉันจะไปดูทางโน้นหน่อย เดี๋ยวรีบกลับมา"

ถึงแม้หลิวฟางฟางจะรู้สึกเป็นห่วงซ่งอวิ๋น แต่เธอก็รู้ดีถึงนิสัยของซ่งอวิ๋น เรื่องที่อีกฝ่ายต้องการจะทำ ไม่มีทางเปลี่ยนใจได้ง่าย ๆ แน่นอน

"ได้ค่ะ งั้นเธอระวังตัวด้วย รีบกลับมานะ"

ซ่งอวิ๋นมองดูหลิวฟางฟางเดินไปถึงใต้ต้นซาเก๊าแล้ว จึงหมุนตัววิ่งตามทิศทางที่หมูป่าหนีไป