บทที่ 54

บทที่ 54

ซ่งอวิ๋น โยนตะเกียบในมือทิ้ง รีบวิ่งไปทางด้านหน้าทันที ในใจยังนึกฉงน วันนี้คนที่เชิญมาล้วนแต่เป็นผู้ใหญ่ทั้งสิ้น แล้วเด็กนี่มาจากไหนกัน ตอนที่ยกอาหารไปเสิร์ฟเมื่อครู่ก็ไม่เห็นเด็กสักคน

ทว่ายังไม่ทันไปถึงด้านหน้า ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้โฮดังลั่น "ต้าเป่า ต้าเป่า ลูกอย่าทำให้แม่ตกใจ รีบคายกระดูกออกมา เร็วเข้า คายมันออกมานะ!"

ซ่งอวิ๋น สาวเท้าก้าวไวเข้าไป "หลีกทางหน่อยค่ะ"

คนที่ล้อมวงอยู่รีบหลีกทางให้ทันที ซ่งอวิ๋น เห็นสถานการณ์ด้านในชัดเจนแล้ว มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังกอดเด็กชายอายุราวสามสี่ขวบไว้ในอ้อมแขนแล้วร้องไห้ มือก็คอยตบหลังเด็กน้อยไม่หยุด เด็กชายอ้าปากกว้างส่งเสียงสำลักออกมาไม่ขาดระยะ แต่กลับไม่มีอะไรหลุดออกมาเลย ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเหลือกขึ้น