บทที่ 52

บทที่ 52

เมื่ออาสะใภ้หวางยืมสิ่งของที่ซ่งอวิ๋นต้องการมาถึง หมั่นโถวก็เพิ่งนึ่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในหม้อตุ๋นเนื้อไก่ป่ากับเห็ดอยู่ ส่งกลิ่นหอมจนช่างก่อเตียงยังไม่มีสมาธิทำงาน

ไก่ป่าสองตัวที่ฉีโม่หนานล่ามาเมื่อวานถูกตุ๋นจนหมด ใส่เห็ดลงไปเสียมากมาย ต่อให้ไม่ใส่เครื่องปรุงรสใดเลยก็ยังหอมฟุ้งเสียเหลือเกิน

ซ่งอวิ๋นเห็นฟางฟางกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ตอนที่ตักไก่ป่าตุ๋นเห็ดขึ้นจากหม้อจึงหยิบชามอีกใบ ตักใส่ครึ่งชามเพื่อให้ฟางฟางคลายความอยาก

"ไม่ต้อง ๆ ฉันอิ่มมากแล้ว กินไม่ไหวหรอกค่ะ" หลิวฟางฟางรีบโบกมือปฏิเสธ

ซ่งอวิ๋นไม่รอให้ปฏิเสธยัดชามใส่มือเธอทันที "ถ้าเธอกินไม่หมดก็แบ่งให้อาสะใภ้บ้าง ถือว่าช่วยฉันชิมรสชาติก็แล้วกัน"