บทที่ 23

บทที่ 23

ภายในคอกวัว ซ่งเฮ่ากำลังป้อนน้ำให้ไป๋ชิงเสียที่ฟื้นคืนสติแล้วแต่ยังคงอ่อนเพลียอย่างมาก

ทันทีที่ซ่งอวิ๋นก้าวเข้ามา ไป๋ชิงเสียก็รีบเงยหน้ามองไปในทันที เป็นไปตามที่สามีบอกไว้ไม่มีผิด นี่คือลูกสาวแท้ๆ ของนาง ใบหน้านี้มีความคล้ายคลึงกับตอนที่นางยังสาวอยู่ถึงแปดส่วน อีกทั้งสายใยความผูกพันทางใจที่มีเพียงแม่ลูกย่อมสัมผัสได้ แค่มองปราดเดียวก็ทำให้นางขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

นางสะอื้นจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงมองบุตรสาวด้วยแววตาพร่ามัวเต็มนองด้วยหยาดน้ำตา รู้สึกปวดร้าวใจยิ่งนัก