บทที่ 13

บทที่ 13

ซ่งอวิ๋นอยากจะบอกว่าเธอไม่ได้บอบบางขนาดนั้น

ซ่งอวิ๋นมองจางหงเหมยด้วยรอยยิ้ม ทว่าขอบตากลับแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "คุณน้าจาง หนูรู้ว่าคุณน้าทำเพื่อหนู และรู้ว่าเส้นทางนี้เดินยากลำบาก แต่คุณน้าจางวางใจเถอะค่ะ ต่อให้ทางจะลำบากแค่ไหน ขอแค่ก้าวเดินอย่างมั่นคงกล้าที่จะลำบาก ก้าวไปทีละก้าวช้าๆ สักวันต้องเดินผ่านไปได้แน่นอนค่ะ" เธอมองซ่งจื่ออี้ที่ขอบตาแดงก่ำไม่แพ้กันแวบหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "ตอนนี้หนูตัดขาดความสัมพันธ์กับซ่งเว่ยกั๋วและหลี่ซูหลานแล้ว แถมยังไม่มีงานทำ นอกจากลงชนบทแล้วก็ไม่มีหนทางอื่นอีก ในเมื่อยังไงก็ต้องลงชนบทอยู่แล้ว ทำไมหนูจะไม่ไปที่ที่มีญาติล่ะคะ"

ใจของจางหงเหมยอ่อนยวบลงทันที เด็กสาวแสนดีขนาดนี้ ทำไมสามีภรรยาตระกูลซ่งถึงใจร้ายทิ้งลงคอได้นะ? อนาคตพวกเขาจะต้องนึกเสียใจอย่างแน่นอน