บทที่ 11

บทที่ 11

ฟางต้าหนิวเหลือบไปเห็นผิวขาวราวน้ำนมตรงไหปลาร้าของจ้าวเสี่ยวเหมย ดวงตาก็แดงก่ำแล้วโผนเข้าใส่ทันที

ในจังหวะที่เขายื่นมือไปดึงขอบกางเกงของจ้าวเสี่ยวเหมย หัวก็ถูกอะไรบางอย่างฟาดเข้าอย่างจังจนมึนตึ้บ ตามด้วยภาพตรงหน้าที่มืดดับวูบ แล้วฟุบลงไปนอนทับบนตัวจ้าวเสี่ยวเหมยพอดี ริมฝีปากหนาที่มีน้ำลายเยิ้มตกลงบนหน้าอกของจ้าวเสี่ยวเหมยพอดี จนเรียกเสียงกรี๊ดระลอกใหม่จากเธอได้อีก

ซ่งอวิ๋นใช้เท้าถีบฟางต้าหนิวที่หมดสติไปด้านข้าง สบตากับแววตาดุจกวางตื่นและหวาดระแวงของจ้าวเสี่ยวเหมย นางส่งยิ้มให้พลางยื่นมือไปหาจ้าวเสี่ยวเหมย "ลุกขึ้นเถอะ"

จ้าวเสี่ยวเหมยมือข้างหนึ่งกุมหน้าอก อีกข้างคว้ามือซ่งอวิ๋นเพื่อยึดเหนี่ยวลุกขึ้นยืน กล่าวขอบคุณด้วยเสียงเบาราวเสียงยุง "ขอบคุณค่ะ!"

ซ่งอวิ๋นยิ้มตอบ "ไม่เป็นไร แค่เห็นเรื่องไม่ยุติธรรมก็เท่านั้น รีบกลับไปเถอะ" พูดจบก็เตรียมหันหลังเดินจากไป