ตอนที่ 97 ยังไม่ถึงขั้น

ตอนที่ 97 ยังไม่ถึงขั้น

ซ่งอีเสวี่ยคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหลิวย่าจะมีท่าทีเช่นนี้แม้เธอกับหลิวย่าจะไม่ได้สนิทสนมกันปานพี่น้องร่วมอุทร แต่ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาถึงสองปี รู้ไส้รู้พุงกันดีต่อให้ไม่ยื่นมือช่วยเหลือก็ไม่น่าจะมาซ้ำเติมกันถึงขนาดนี้

คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างสบายอกสบายใจ ซ้ำยังเจือรอยยิ้มบนใบหน้า ทำให้ซ่งอีเสวี่ยรู้สึกราวกับตกลงไปในบ่อธารน้ำแข็ง หนาวเหน็บและเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก

ซ่งอีเสวี่ยหลับตาลงอย่างเงียบงัน เธอไม่กล้าจินตนาการเลยว่าตนเองจะต้องเผชิญกับจุดจบเช่นไรในห้วงความคิดชั่วแวบหนึ่งถึงกับผุดความต้องการจะตายตกไปตามกัน ทว่าในเวลานั้นเอง ใบหน้าของมารดาที่ทรุดโทรมลงทุกวันก็ผุดขึ้นมาในหัว เธอจึงไม่กล้าฆ่าตัวตายและยิ่งไม่ยินยอมพร้อมใจ