ตอนที่ 172 ร้องไห้ได้ งอแงได้ พึ่งพาฉันได้ทั้งหมด

ตอนที่ 172 ร้องไห้ได้ งอแงได้ พึ่งพาฉันได้ทั้งหมด

เมื่อการประชุมสิ้นสุด เผยซูเฉินก็รีบรุดกลับมาที่ห้องทำงาน

สืออวี้ที่เดิมพิงรถเข็นรออยู่เงียบ ๆ พอได้ยินความเคลื่อนไหวก็รีบซ่อนความอ้างว้างและความหวาดหวั่นในแววตา แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เผยซูเฉินเดินเร็ว ๆ มาหยุดตรงหน้า ย่อตัวลงแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รอนานเลยใช่ไหม? หิวหรือยัง?”

สืออวี้เงยหน้ามองเขา แววตาเลื่อนลอยไปชั่วขณะ

เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว “ท่านอา...เรากลับบ้านกันเถอะ!”

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏในดวงตาเผยซูเฉิน เขายกมือลูบเรือนผมอีกฝ่าย “ได้ เรากลับบ้านกัน”

เขาลุกขึ้น เข็นสืออวี้ออกจากห้องทำงานอย่างช้า ๆ