ตอนที่ 162 โชคดีเหลือเกิน เขายังมีชีวิตรอด

ตอนที่ 162 โชคดีเหลือเกิน เขายังมีชีวิตรอด

สือเจี้ยนกั๋วรีบรุดมาถึงโรงพยาบาล พอเหยียบย่างเข้าสู่ทางเดินห้องฉุกเฉิน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกก็พุ่งเข้าปะทะหน้า จุกแน่นในอกเป็นระลอก

ทางเดินยาวเหยียดเวิ้งว้างเงียบสงัด แสงไฟสีขาวสลัวชวนแสบตา เสียงเข็มนาฬิกาเดินดังติ๊กต็อกในทุกวินาที คล้ายกำลังทุบตีลงบนหัวใจของเขาอย่างหนักหน่วง

เขาเดินไปเดินมาด้วยความร้อนรนกระวนกระวาย

เขาจ้องมองประตูห้องผ่าตัดฉุกเฉินที่ปิดสนิทตาไม่กะพริบ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

ก้นบึ้งหัวใจปั่นป่วนไปด้วยความลนลานอันไร้ที่สิ้นสุด ไม่กล้าคิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด

ไม่รู้ว่าต้องทนทุกข์ทรมานอยู่นานเท่าใด ไฟหน้าห้องผ่าตัดที่สว่างอยู่นานพลันดับลง