กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 143 คุณว่า…ถ้าเราแต่งงานกันได้ก็คงดี
ราตรีมาเยือนแล้ว ความอึกทึกของเมืองถูกทิ้งไว้เบื้องหลังไกลลิบ
รถค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปตามถนนคดเคี้ยวเลียบภูเขา แสงไฟหน้ารถแหวกเงาไม้สองข้างทางจนแสงและเงาทาบสลับกัน
สืออวี้ลดกระจกลงเล็กน้อย ลมยามค่ำหอบกลิ่นหอมสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้าเข้ามา เป่าปอยผมเหนือหน้าผากของเขาให้พลิ้วไหวเบา ๆ
เผยซูเฉินคอยเหลือบมองเขาอยู่ตลอด เมื่อเห็นสายลมยามค่ำพัดผ่านแก้มของอีกฝ่ายไม่ขาด ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หนาวไหม?”
“ก็ไม่เท่าไร”
สืออวี้ส่ายหน้าแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “อากาศบนเขาต่างจากในเมืองลิบลับเลย”