ตอนที่ 120 ทำไมถึงเป็นแกไปได้？!

ตอนที่ 120 ทำไมถึงเป็นแกไปได้？!

เผยซูเฉินมาถึงโรงงานร้างก่อนก้าวหนึ่ง

เขาจอดรถไว้ในมุมมืด ทันทีที่ดับไฟหน้ารถ รอบด้านก็พลันตกอยู่ในความมืดมิดไร้ขอบเขต

ที่นี่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี หลังคาโครงสร้างเหล็กทอดเงาทะมึนขนาดใหญ่ลงมาเหนือศีรษะ แผ่นสังกะสีที่หลุดร่อนสองสามแผ่นถูกลมพัดส่งเสียงดังกึกกัก ชัดเจนเป็นพิเศษในค่ำคืนอันเงียบสงัด

เขาเดินขึ้นไปชั้นบนสุด ยื่นมือผลักประตูเหล็กบานใหญ่ที่ขึ้นสนิมเขรอะ

เสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหูกรีดผ่านความเงียบสงัด ฟังแล้วชวนให้ใจหวิวหวาดระแวง

เขาเดินเข้าไป กวาดสายตามองรอบหนึ่ง

ภายในโรงงานมีอุปกรณ์ที่ปลดระวางและเศษสิ่งของระเกะระกะกองสุม ฝุ่นเกาะจับหนาเตอะ อากาศตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของเชื้อรา

เขาคว้าเก้าอี้สำนักงานเก่าผุพังตัวหนึ่งมาอย่างไม่ใส่ใจ ใช้ทิชชูเช็ดฝุ่นด้านบน แล้วนั่งลง

ควักบุหรี่ออกจากกระเป๋า จุดไฟดังแชะ