ตอนที่ 109 นั่นก็เขารนหาที่เอง

ตอนที่ 109 นั่นก็เขารนหาที่เอง

ตอนที่เผยซูเฉินกลับถึงบ้านก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว

เขาผลักประตูเปิดออก ภายในห้องเงียบเชียบ มีเพียงโคมไฟดวงเล็กตรงโถงทางเข้าเปิดทิ้งไว้

แสงสีส้มอบอุ่นสาดส่องลงบนโซฟา สืออวี้นอนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีอะไรรองห่มกาย

ในมือเขายังคงถือโทรศัพท์มือถือไว้

เผยซูเฉินเปลี่ยนรองเท้าอย่างแผ่วเบา เดินไปหยิบผ้าห่มผืนบางออกมาจากห้องนอนแล้วโน้มตัวคลุมลงบนร่างของสืออวี้

พอผ้าห่มแตะโดนหัวไหล่ เปลือกตาของสืออวี้ก็ขยับเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

ในสายตาปรากฏใบหน้าของเผยซูเฉิน เขายังตื่นไม่เต็มตาดี น้ำเสียงจึงนุ่มนวลแผ่วเบา “คุณกลับมาแล้วเหรอ...”

“อืม กลับมาแล้ว”

เผยซูเฉินนั่งยอง ๆ ลงมองเขา “ทำไมไม่เข้าไปนอนในห้องล่ะ”