ตอนที่ 102 ไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย ไม่ได้แปลว่าไม่น้อยใจไม่เสียใจ

ตอนที่ 102 ไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย ไม่ได้แปลว่าไม่น้อยใจไม่เสียใจ

เฉินหลินยกผลไม้ที่หั่นเรียบร้อยแล้วออกมาจากครัว วางจานลงบนโต๊ะกลาง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นธรรมชาติ “เสี่ยวอวี้ คืนนี้ไม่ต้องกลับโรงแรมแล้วนะ ห้องที่บ้านเก็บกวาดเรียบร้อยหมดแล้ว”

สืออวี้อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนปฏิเสธอย่างเกรงใจ “ท่านน้า อย่ารบกวนเลยดีกว่า ทั้งกระเป๋า เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน อะไรกันพวกนั้นของผมอยู่ที่โรงแรมหมดเลย...”

“จะรบกวนอะไรกัน?”

เฉินหลินโบกมือ พูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “ให้ซูเฉินไปเอากลับมาก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ? อุตส่าห์กลับมาทั้งที จะไม่พักที่บ้านได้ยังไง”

สืออวี้หันไปมองเผยซูเฉินด้วยสายตาขอความเห็น