ตอนที่ 95 ไปดูทะเลด้วยกัน

ตอนที่ 95 ไปดูทะเลด้วยกัน

แสงอรุณสายหนึ่งลอดผ่านช่องม่านเข้ามา ไล้ลงบนใบหน้าอย่างแผ่วเบา

เขาลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ จิตสำนึกยังไม่กลับมาแจ่มชัดเต็มที่ แขนของเผยซูเฉินยังโอบเอวเขาเอาไว้ ไม่คลายออกเลยตลอดทั้งคืน

เขาเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง มองคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย

แสงยามเช้าทอดลงบนใบหน้านั้น ทำให้ความคมเข้มเคร่งขรึมในยามปกติดูอ่อนโยนลง

สืออวี้มองอยู่นิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง หัวใจอ่อนยวบจนทนไม่ไหว เผลอยกปลายนิ้วขึ้นแตะปลายจมูกของอีกฝ่ายเบา ๆ

“ปกติดูเย็นชาจะตาย พอหลับแล้วกลับว่าง่ายเชียว”

สืออวี้คิดอยู่ในใจ ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสริมฝีปากของคนคนนั้น จู่ ๆ ข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้