กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 74 เผยซูเฉิน คุณจะจบไม่จบกันแน่
ภายในห้องนอนยามดึกสงัด เหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงดวงเดียวที่ยังเปิดสว่าง แสงสีส้มสลัวโอบล้อมร่างที่ทาบทับกันอยู่บนเตียง
สืออวี้นับไม่ถ้วนแล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไร
เขาทั้งตัวจมอยู่ในฟูกเตียงอันอ่อนนุ่ม เส้นผมสีดำเปียกเหงื่อแนบอยู่ตรงหน้าผาก หางตาแดงระเรื่อ แม้กระทั่งปลายนิ้วก็ยังสั่นระริกเวยเวย
ลำคอตะโกนจนแหบแห้งไปหมดแล้ว เสียงร้องขอความเมตตาแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน เจือไปด้วยเสียงสะอื้นไห้อย่างเห็นได้ชัด “มะ...ไม่เอาแล้ว เผยซูเฉิน...ไม่ไหวแล้วจริง ๆ...”
การเคลื่อนไหวของเผยซูเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก้มหน้าลงมองเขา
หางตาของเด็กหนุ่มยังมีหยดน้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือดเกาะอยู่ ริมฝีปากถูกจูบจนบวมแดงเวยเวย ดวงตาคู่หนึ่งเปียกชื้น มองดูเขาอย่างน่าสงสารเวทนา ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ถูกแกล้งจนหมดสภาพ