กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 57 เด็กน้อยของฉันปากหวานจริง ๆ
หลังอาหารเช้า สืออวี้ก็มุดตัวลงบนโซฟา หยิบผ้าห่มข้างตัวมาคลุมกาย ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าเกม
เพิ่งออนไลน์ได้ไม่นาน รูปโปรไฟล์ของลู่ฉือในรายชื่อเพื่อนก็สว่างขึ้น ตามด้วยข้อความเสียงที่เด้งเข้ามาทันที
“ในที่สุดนายก็ออนไลน์สักที! เมื่อวานฉันโทรหาตั้งหลายสาย นายไม่รับเลยสักสาย! นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
สืออวี้ยังไม่ทันตอบ คำขอวิดีโอคอลก็เด้งขึ้นมา ใบหน้าที่ขยายใหญ่ของลู่ฉือเบียดแน่นอยู่เต็มหน้าจอ
“นายอยู่ไหน?”
ลู่ฉือหรี่ตามองหน้าจอ “ข้างหลังนั่นไม่ใช่บ้านนายนี่? นายไม่ได้อยู่บ้านเหรอ?”
“อยู่บ้าน”
สืออวี้ปรับมุมโทรศัพท์ ให้ภาพตัวเองที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาพอดีกับกรอบกล้อง
“อยู่บ้าน?”