ตอนที่ 37 ลมค่ำซ่อนสีสนธยา ฝากจุมพิตลึกซึ้ง ณ มุมถนน

ตอนที่ 37 ลมค่ำซ่อนสีสนธยา ฝากจุมพิตลึกซึ้ง ณ มุมถนน

“ยังไม่นอนอีกเหรอ?”

เสียงทุ้มแหบพร่าของเผยซูเฉินดังขึ้นเหนือศีรษะอย่างกะทันหัน เจือความอ่อนโยนที่พยายามข่มกลั้นไว้เล็กน้อย พร้อมไออุ่นที่รินรดลงบนปลายหู

สืออวี้ซุกหน้าอยู่กับหมอน หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ เสียงที่เปล่งออกมาอู้อี้ แฝงความลนลานที่แทบจับสังเกตไม่ได้ “นอนไม่หลับ”

“เด็กดี หลับตาสิ”

มือของเผยซูเฉินตบเบา ๆ ที่ข้างเอวเขาอย่างอ่อนโยนเหลือเกิน ปลายนิ้วเผลอไล้ผ่านเอวอ่อนนุ่มเป็นครั้งคราว พาให้ไออุ่นชวนใจสั่นแผ่ซ่าน