ตอนที่ 7 ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านก็จำได้!

ตอนที่ 7 ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านก็จำได้!

โหนกคิ้วเด่นสูง สันจมูกโด่งตรง ลากเป็นแนวจากหว่างคิ้วจรดปลายจมูก ก่อเกิดเส้นสายคมกริบที่ลื่นไหลและเย็นกระด้าง

ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย มุมปากยกเป็นเส้นโค้งจางจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับเป็นเส้นโค้งนี้เองที่เขาจำฝังใจไม่มีวันลืม คืนนั้นท่ามกลางแสงสลัวในบาร์ ตอนที่ผู้ชายคนนั้นหันหลังเดินจากไป ตรงมุมปากก็มีรอยยิ้มแบบเดียวกันนี้ไม่มีผิด

ที่ร้ายกาจที่สุดคือดวงตาคู่นั้นซึ่งซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบทอง

กรอบแว่นทองเส้นบางขับให้ดวงตาและคิ้วยิ่งดูเย็นชาและสูงศักดิ์ แม้แต่เลนส์แว่นก็ยังปิดบังความลุ่มลึกมืดหม่นในแววตาไม่ได้ ราวกับสระน้ำเย็นสองแห่งที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง