ตอนที่ 4 ใครจะบังคับจูบคนแปลกหน้าโดยไม่มีเหตุผล？

ตอนที่ 4 ใครจะบังคับจูบคนแปลกหน้าโดยไม่มีเหตุผล？

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ต่อมา สืออวี้ใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยไร้สติ

ผ้าม่านในอะพาร์ตเมนต์ปิดไว้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เนื้อผ้าหนาเตอะกั้นแสงจากภายนอกจนหมดสิ้น กลางวันกับกลางคืนจึงไม่ต่างกันอีกต่อไปสำหรับเขา

ห้องนั่งเล่นรกเละไปนานแล้ว บนโต๊ะกลางเต็มไปด้วยกล่องอาหารเดลิเวอรี กระป๋องเบียร์เปล่าล้มระเนระนาด ถุงขนมกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายไม่น่าพิสมัย อับจนแทบหายใจไม่ออก

เขาไม่ได้ออกจากห้องมาสามวันแล้ว

เอาแต่ขลุกอยู่บนโซฟาทั้งวัน มือกำจอยเกม ดวงตาจ้องหน้าจอโทรทัศน์ นิ้วกดปุ่มซ้ำ ๆ อย่างไร้ชีวิตจิตใจ

ตัวละครบนหน้าจอถูกเขาบังคับให้วิ่งตะลุยไปอย่างสะเปะสะปะ

“เชี่ย! เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย—”