กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 แด่วัยเยาว์ของเราสองคน
กินข้าวเสร็จ จี้ซีเหวินก็ออกไปเที่ยวกับจี้หมิงลี่
คืนส่งท้ายปีเก่าจีน ลานกลางหมู่บ้านแน่นไปด้วยผู้คน พลุส่องสว่างไปเกือบครึ่งฟ้า จางเฉิงมาเร็วหน่อย เลยได้ยืนเล่นเครื่องเดินกลางอากาศอยู่เครื่องหนึ่ง เธอทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนราวจับ แล้วแกว่งขาทั้งสองข้างเร็วจี๋จนแป้นเหยียดขึ้นสูง
“เธอจะขึ้นมาเล่นไหม?” เธอมองจี้ซีเหวินด้วยตายิ้มๆ
จี้ซีเหวินยังไม่ทันตอบ เด็กอ้วนตัวน้อยที่ยืนรออยู่ข้างๆ ตั้งนานก็โวยขึ้นมา “ผมรอมาตั้งนานแล้ว คนต่อไปต้องเป็นผมสิ”
“ไปๆๆ”
จางเฉิงโบกมือไล่อย่างรำคาญ “ไปอยู่ทางนู้นเลย”
“ผมไม่ไปหรอก”
แก้มของเด็กอ้วนแดงเป็นปื้นทั้งสองข้างเพราะความหนาว เขาเท้าเอว ถลึงตาใส่ด้วยความโมโห “ครูผมบอกว่าคนเราต้องมีเหตุผล”
“หึๆ”