กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 171 ทานตะวัน
ฝนตกแรงขึ้นเรื่อยๆ เม็ดฝนกระทบผืนร่มดังตุบๆ
เหมือนโลกแยกออกไปอีกใบ เหลือแค่พวกเขาสองคน
“ไม่ได้เป็นอะไร”
จี้ซีเหวินเผลอซบหน้าถูเบาๆ กับอกฉือซุ่ย เธอไม่ได้รู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยแบบนี้มานานแล้ว
ฉือซุ่ยเองก็ค่อยๆ อยู่นิ่ง มือหนึ่งถือร่ม อีกมือกอดช่อดอกไม้ ตั้งใจทำหน้าที่เป็นเสาให้เธอพิง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จี้ซีเหวินเอียงคอจนเริ่มปวดถึงได้ผละออกมายืนตรง
แล้วก็เพิ่งรู้ว่าฉือซุ่ยมองเธออยู่ตลอด
ครั้งล่าสุดที่เจอกันคือตอนปิดเทอมฤดูหนาว พอแยกกันก็ผ่านไปอีกสามสี่เดือน จู่ๆ จี้ซีเหวินก็รู้สึกไม่คุ้นเคยกับเขาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอเก็บร่มที่อยู่บนพื้นอย่างทำตัวไม่ถูก “ทำไมนายไม่บอกฉันก่อนล่ะ?”