กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 ไร้เดียงสา
จี้ซีเหวิน “...”
เธอไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจอีกล่ะเนี่ย?
จี้ซีเหวินคว้าหมอนอิงมาวางบนตัก คิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่งแล้วเริ่มพิมพ์
ลำธารเที่ยงวันไร้เสียงระฆัง: “งั้นนายจะเริ่มดุฉันแล้วเหรอ?”
CS: “.”
CS: “เปล่า”
CS: “ก็...แค่ถามดูเฉยๆ”
ลำธารเที่ยงวันไร้เสียงระฆัง: “ที่ฉันไม่ได้บอกนาย ก็แค่รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องบอก ฉันมีคนที่ชอบแล้ว อีกอย่างก็ไม่ชอบคนอายุน้อยกว่าด้วย”
ตอนกลางคืน ทางเดินโรงพยาบาลเปิดไฟสว่างจนดูขาวซีดไปหน่อย