กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 กับข้าวบ้าน ๆ
ฉือซุ่ยตัวแข็งทื่อไปทันที
วินาทีนั้น ทั้งเสียงติ๊กต่อกของนาฬิกาแขวนผนัง เสียงลมแว่ว ๆ จากข้างนอก และเสียงหายใจของจี้ซีเหวินที่ได้ยินชัดเจน ต่างก็หายไปจากหูเขาจนหมด
ประสาทสัมผัสทั้งห้าเหมือนหยุดทำงาน เหลือแค่สัมผัสนุ่ม ๆ ตรงหน้าผาก ราวกับถูกหางลูกแมวปัดผ่านเบา ๆ
คอเขาแห้งผาก ไม่กล้าขยับเลยสักนิด จนจี้ซีเหวินถอยออกไป
เธอเอียงคอแล้วพูดเสียงเบา “ไม่ร้องนะ”
ในห้องเงียบสนิท แต่หัวใจฉือซุ่ยกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ
“...จูบฉันทำไม?”
เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ปลอบนายไง”