กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ลิตเติ้ลNovel
ตอนที่ 225 ช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ยังจะดื่มน้ำเต้าหู้อีกเหรอ
น้ำเสียงของผู้เฒ่าผู้เฝ้ากระดูกก้องสะท้อนอยู่ในอุโมงค์อันว่างเปล่า คำสองคำนั้น... "ธิดามังกร" ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในบ่อลึก แม้จะร่วงหล่นลงสู่ก้นบ่อไปแล้ว ทว่าแรงสั่นสะเทือนอันแผ่วเบาก็ยังคงดังต่อเนื่องไม่จางหาย
ก่วนหลิงหลินจ้องมองเขา มองดวงตาสีเทาอ่อนคู่นั้น มองเปลวไฟอันสงบนิ่งทว่าร้อนแรงที่ลุกโชนอยู่ภายใน แล้วจู่ๆ เธอก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แขนขาของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรง ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ กล้ามเนื้อทั่วร่างที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากพายุทรายยังคงพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ ทว่าคำพูดของอีกฝ่ายกลับเหมือนมีใครเอาเข็มมาทิ่มลงบนขวดโหลที่บรรจุสิ่งของไว้จนเต็มเปี่ยม ทำให้สิ่งที่อยู่ข้างในค่อยๆ ทะลักล้นออกมาทีละน้อย
"ฉันไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้ค่ะ" เธอเอ่ยขึ้น
ผู้เฒ่าผู้เฝ้ากระดูกมองเธอโดยไม่เอ่ยขัด
"ฉันไม่อยากฟังคำอธิบายเรื่องความทะเยอทะยานของคุณ ไม่อยากฟังเรื่อง 'ความเท่าเทียม' หรือ 'กระดูกสันหลัง' อะไรนั่น และยิ่งไม่อยากกลายเป็นหมากตัวหนึ่งในแผนการของคุณ" น้ำเสียงของก่วนหลิงหลินไม่ได้ดังนัก ทว่าท่ามกลางอุโมงค์อันเงียบสงัดกลับคมชัดราวกับหยดน้ำที่ตกลงบนแผ่นศิลา "ฉันมาที่นี่เพื่อตามหาคู่หูของฉัน ตอนนี้ฉันเจอพวกมันแล้ว และสิ่งที่ฉันอยากทำตอนนี้ก็คือพาพวกมันออกไปจากที่นี่"
ผู้เฒ่าผู้เฝ้ากระดูกตั้งใจฟังจนจบประโยคอย่างสงบ