ตอนที่ 216 ดวงตาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

ตอนที่ 216 ดวงตาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

ฝูงเปลือกศิลาข้างล่างยังคงเดินวนเวียนไปมาไม่เลิก

ก่วนหลิงหลินยกมือปาดโคลนบนหน้า โคลนเริ่มแห้งหมาดจนแตกระแหงเป็นสะเก็ดสีน้ำตาลเทา ร่วงกราวลงมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เธอตบๆ ปัดๆ อยู่สองที เห็นท่าทางจะปัดออกไม่หมดเลยตัดใจยอมแพ้ ลุกขึ้นยืนทั้งชุดเกราะโคลน เดินเลียบไปตามสันเนินเตี้ยออกทางด้านข้างเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของฝูงลูกบอลสีเทาที่ยังวิ่งพล่านชนกันอยู่ก้นหุบเขา แล้วเริ่มสำรวจภูมิประเทศโดยรอบอย่างจริงจัง

ซูเหลียงเดินตามหลังเธอมาติดๆ บนหน้ามีโคลนพอกอยู่ไม่ต่างกัน พอโดนลมโกรกจนแห้งก็ดูราวกับรูปปั้นดินเผาสองตัวที่เพิ่งงมขึ้นมาจากบ่อโคลน

“เธอกำลังหาอะไรอยู่เหรอ” ซูเหลียงถามเสียงเบา

“หาจุดที่พอพวกมันกลิ้งตกลงไปแล้วจะปีนกลับขึ้นมาได้ยากๆ น่ะ” ก่วนหลิงหลินตอบ สายตากวาดมองเนินเขาและผนังผาที่สลับซับซ้อนเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว “เอาแบบที่ทางลาดชันมากๆ ตกลงไปแล้วขึ้นมาไม่ได้เลยอย่างร่องลึกหรือหน้าผาชัน เมื่อกี้ตอนพวกมันกลิ้งลงเนิน มีอยู่หลายลูกที่กลิ้งตกลงไปในแอ่งหลุมตรงก้นหุบเขา กว่าจะตะเกียกตะกายปีนกลับขึ้นมาได้ก็ต้องอ้อมไปตั้งไกล”

ซูเหลียงมองตามสายตาเธอไป สภาพพื้นผิวตรงก้นหุบเขาไม่ได้ราบเรียบเสียทีเดียว ใต้ชั้นกรวดและหินมนเหล่านั้นซ่อนร่องน้ำตื้นๆ และแอ่งหลุมที่ถูกน้ำกัดเซาะเอาไว้หลายแห่ง แม้ร่องพวกนั้นจะไม่ลึกมาก แต่สำหรับสัตว์อสูรทรงกลมที่ทำได้แค่กลิ้งกับคลานต้วมเตี้ยม ก็สร้างความลำบากให้พวกมันได้ไม่น้อย